Maksimum tego promieniowania przypada na żółty obszar widma światła widzialnego, czyli ok. 550 nm. Ten zakres częstotliwości jest optymalny do przebiegu procesów fotosyntezy, a więc do intensywnego powstawania biomasy w przyrodzie.
Ilości biomasy w środowisku lądowym
Przyrost biomasy (produktywność) i średnia zawartość biomasy w roślinach są charakterystyczne dla określonych ekosystemów, począwszy od obszarów leśnych różnych stref klimatycznych, po oceany i mniejsze zbiorniki wodne, a także tereny półpustynne i pustynne, na których spotyka się zarośla i inną drobną roślinność. Największa średnia ilość biomasy w przeliczeniu na węgiel związany w roślinach na obszarze 1 m2 , jak podają źródła naukowe, znajduje się na terenach zajętych przez lasy tropikalne (ok. 19 kgC/m2). Mniej o ok. 25% w lasach strefy umiarkowanej (ok. 14 kgC/m2), zaś na obszarach tajgi tylko połowę wartości biomasy lasów tropikalnych (ok. 9 kgC/m2). Znaczące ilości biomasy występują także na bagnach i mokradłach (ok.7 kgC/m2) oraz na terenach zalesieniowych i zakrzewionych (ok. 3 kgC/m2). Użytki zielone i łąki zawierają ok. 0,3 - 0,6 kgC/m2, podobnie jak tundra, łąki alpejskie i zarośla pustynne i tereny uprawne (!).
Znacznie uboższe w biomasę środowisko wodne
W zbiornikach wodnych różnice w ilości biomasy zależą od rodzajów akwenów. Najwięcej występuje jej w złożach glonowych (ok. 0,9 kgC/m2) oraz w ujściach rzek (ok. 0,4 kgC/m2). W jeziorach i strumieniach dziesięciokrotnie więcej niż w otwartym oceanie (ok. 0,0014 kgC/m2).
Produktywność biomasy w różnych ekosystemach.
Natomiast największą produktywnością biomasy, a więc jej przyrostem na jednostkę czasu (zazwyczaj rok) charakteryzują się bagna i mokradła (1,13 kgC/m2), oraz złoża glonowe, lasy tropikalne i ujścia rzek (0,8 -0,9 kgC/m2). Na użytkach i terenach uprawnych roczny przyrost biomasy wynosi 0,2 – 0,3 kgC/m2, podobnie jak w jeziorach i strumieniach. Najmniejsze przyrosty odnotowuje się w środowisku skalnym, piaszczystym i arktycznym, co oczywiste ze względów klimatycznych.